#11 Etwas Herzhaftes

Op de terugreis van mijn skivakantie stop ik in het Duitse plaatsje Zweibrücken.

Wat in mijn geboortestreek de ‘Zwarte Beek’ genoemd wordt, heet hier simpelweg de Schwarzbach. Toen ik jaren geleden een Duitse Nachbarin had was ik verwonderd hoeveel Nederlandse woorden voor haar verstaanbaar bleken als ik er een Duitse draai aan gaf. Behalve toen ze ooit zei: “Damit komm ich schon klar”, kreeg ik het even moeilijk om uit te leggen hoezeer die uitdrukking op mijn lachspieren werkte. Op een gezellig pleintje zet ik mij op het verwarmde terras van een authentiek Kaffeehaus.

Heftig discussiërend komen over het plein twee exemplaren van de plaatselijke jeugd aangestapt. Nu ja plaatselijk? Hij kan zijn Arische roots niet verloochenen: groot, blonde haardos en staalblauwe ogen. Zij is duidelijk een Zuiders type, Italiaans of eerder Spaans, met halflange golvende ravenzwarte haren, een lichtbruine huid en donkere ogen. Ze zetten zich aan een tafeltje in mijn buurt.

Zo hevig ze daarnet nog met elkaar in gesprek waren, worden nu geen woorden meer uitgewisseld. Zij kijken ieder verbeten een andere kant op. Waar bij hun aankomst door de muziekboxen nog een vrolijke Duitse schlager weerklonk, speelt nu de Engelse tearjerker Love hurts. Op dat ogenblik bemerk ik de elektriciteitskast op het plein met de graffiti The Love, the Pain. Toeval bestaat.

Zijn lederen vest, smaakvolle merkkledij en dure schoenen verraden een gegoede afkomst. Een schril contrast met haar ietwat kitscherige grote ronde oorbellen en bonte, zwierige kledij.  Ze doet mij denken aan de Gitanes, die elk jaar op bedevaart trekken naar Saintes-maries-de-la-mer. Ze heeft ook iets van die wilde paarden in de Camarguestreek, want plots staat ze bruusk op en loopt op haar knalgele hoge hakken het etablissement binnen. De jongeman schudt het hoofd en verdiept zich in zijn iPhone.  

Even later komt de Spaanse furie terug naar buiten. Ze blijft recht staan met beide handen op het terrastafeltje en kijkt haar tafelgenoot strak in de ogen: “Nein, Jurgen, kein Perro, niemals!”
Hij heeft duidelijk iets opgezocht en toont haar nu iets op zijn telefoon: “Sieh nur, wie lieb er hier ist.”

Zij blijkt niet te vermurwen: “Jurgen, ich habe dich und das ist genug. Ich will kein Hund!”
“Bitte, Viola”, Jurgen doet teken om naast hem te komen zitten. Hij wil haar blijkbaar nog meer foto’s tonen op zijn gsm.
Viola houdt voet bij stuk, ritst haar handtasje van de tafel en snelt weg. Als ze voorbij mijn tafel komt hoor ik hoe ze luid in zichzelf praat: “¿Un perro?de ninguna manera!”
Dus toch Spaans, denk ik.

Duidelijk verslagen zit Jurgen aan het tafeltje waarop zijn iPhone ligt. Met zijn rechterhand lijkt hij het scherm te aaien. Even overweeg ik om hem een drankje aan te bieden, iets sterks.