
Het blijkt dat de föhn reeds bestaat sinds 1920. Of wij vijfendertig jaar later al zo een ding in huis hadden, betwijfel ik. Wat wel vast staat is dat wij in de keuken een kolenfornuis hadden met ovens waarin wij in de winter onze voeten warmden.
Zo verging het ook onze kanariepiet. Tussen de gele, kreeg hij hier en daar donkere pluimpjes en dus vonden wij dat hij een bad nodig had. Wij wreven het diertje in met lauw water en Sunlight zeep. Dan spoelden wij hem af en lieten hem bij de kachel drogen. Familieleden wisten niet waarom het diertje nadien eens zo vrolijk en hard floot.
Het overleefde nog tien jaar.
Toen het kuikentje van mijn eigen dochtertje jaren later onder de modder zat, heb ik als volleerd expert het experiment overgedaan, ditmaal met helder water en een haardroger. Het werd een prachtige eend.
Log in om te reageren
Die laatste zin verraste me helemaal – van kanariepiet naar prachtige eend! Ik geniet van hoe je die intieme keukensfeer schetst, met die moeder-dochter dynamiek waar wijsheid doorschemert zonder preekerig te worden. Kleine, warme momenten die groot aanvoelen.