Zwijn

Kerken roken naar stoffigheid en oud hout dat door honderden, misschien wel duizenden schuldige, zweterige handen werd aangeraakt, enigszins verdoezeld door boventonen van olibanum en mirre, hoe vergeefs ook. Het was een geur die zich in de acht jaar dat ik bestond al had verankerd in mijn wezen.
Nieuw voor mij was het opstapje, het muffe gordijn en de stoel die te hoog was waardoor mijn voeten net boven de grond bungelden. Er werd geschoven en gerommeld aan de andere kant, voordat er klonk:
'In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Wees niet bang, God houdt van je en luistert naar je.'
'Amen. Zegen mij, Vader, want ik heb gezondigd,' antwoordde ik.

De kou van de nacht sloeg om mijn lichaam. Ik kroop dieper in de slaapzak, op zoek naar warmte, geborgenheid, een barrière tussen mij en de boze buitenwereld. Ik probeerde zo stil mogelijk te liggen zodat er niets van zou ontsnappen.

'Dit is mijn eerste biecht, Vader.'
'Vertel maar wat er op je hart ligt.'
'Vader, ik heb anderen in verleiding gebracht. Ik heb de manier van Satan in mij.'

In de verte ruiste de snelweg, dichterbij wroette een wild zwijn met zijn neus in de aarde. Ik had die dag geleerd dat er wilde zwijnen in het bos leefden die alleen 's nachts tevoorschijn kwamen om naar eten te zoeken.

'De manier van Satan? Mijn kind, je bent nog zo puur dat je de gevallene verblindt voordat hij in de buurt komt. Wat kun je gedaan hebben?'
'Ik heb me uitgesloofd op zomerkamp. Ik ging op de tafels staan om iedereen aan het lachen te maken, maar dat mocht niet van de leiding. En toen heb ik mijn vriendinnetje overgehaald om haar pannenkoek naar de leiding te gooien. Ik wilde gewoon graag dat iedereen me leuk vond... Dat iedereen me zag.'

Er werd gerommeld aan de rits van de tent. Even was ik bang dat het een wild zwijn was, dat hij binnen zou komen en alles overhoop zou halen, maar wilde zwijnen kregen de rits niet tot bovenaan open.

'Dankjewel dat je zo eerlijk bent. Iedereen wilt graag dat anderen hun aardig vinden en zien, toch? Dat is heel menselijk. Maar weet je, God ziet je altijd en overal. Je hoeft niet zo de aandacht te trekken om speciaal voor Hem te zijn. Je bent al één van Zijn lievelingen, gewoon zo, als je rustig op je stoel zit.'
'Ja,' zei ik ademloos.