Zwart gat weg  geknikkerd (fantasy verhaal)

Al volg ik het nieuws online, toch heb ik mijn  abonnement op mijn  papieren dagblad nog niet opgezegd. Op mijn werktafel ligt de opengevouwen ochtendeditie  en ik lees terloops:

Met behulp van de Amerikaanse röntgentelescoop Chandra is een superzwaar zwart gat ontdekt dat met hoge snelheid uit het centrum van een sterrenstelsel werd weggeslingerd…

Mijn gedachten dwalen af.  Ik hebt niet de pretentie mezelf een heuse schrijver, laat staan journalist te noemen, maar ik verkondig graag mijn mening door ze aan het papier of aan het computerscherm toe te vertrouwen. Geregeld reageer ik op artikels van anderen en onlangs slaagde ik erin mijn teksten te laten publiceren op een recent opgerichte online nieuwssite.  Die bijdragen worden op sociale media gedeeld,  becommentarieerd en bovendien geliket.

Bij het schrijven val ik niet over genres. Op een populair schrijversplatform  kwamen reeds poëzie, proza, autobiografische stukjes, kinder- en jeugdliteratuur, korte verhalen, columns, liedteksten en een heus  kortfilmscenario aan bod.  Niettegenstaande  deze bijdragen en mijn artikels en columns op de inmiddels bekend geraakte nieuwssite, breekt mij vandaag het angstzweet uit. Sinds vanmorgen krijg ik geen letter meer op papier. Is dit het beruchte writers’block?

Meermaals las ik over dit plotse onvermogen om tot schrijven te komen. Over de conflicterende gevoelens, het precies weten wat je zelf weet maar niet weten wat je lezers weten.  Beseffen hoe iets moet klinken bij het inlossen van de verwachtingen van mijn lezers, maar niet over alle feiten beschikken.  Nochtans puilt mijn notitieboek uit van allerlei gebeurtenissen en van alternatieve woorden en zinnen.  Altijd en overal streef ik perfectionisme na alvorens tevreden te zijn met mijn pennenvruchten. Uit alle mogelijke bronnen put ik inspiratie. Het zien van een foto kan volstaan om me aan het werk te zetten. Termen als freewriting en brainstorming zijn me niet onbekend. Maar welke technieken en hulpmiddelen ik ook aanwend, vandaag lukt het niet!

De ganse dag blijf ik tobben en kom zelfs niet tot eten toe, enkel de drank brengt enigszins soelaas. Moe, bedwelmd en ten einde raad, sluit ik tegen valavond de computer en mijn notaboekje. Dan stap ik terneergeslagen naar buiten. Er is geen mens te bespeuren. De straten zijn onheilspellend leeg en er heerst een beklemmende stilte. Compleet verward, kijk ik om me heen en daar zie ik het. Verderop ontwaar ik iets donkers. Stap voor stap waag ik me dichterbij en sta aan de grond genageld als ik merk wat het is. De obscure vlek is niets anders dan een gat, een enorm zwart gat. Plots schrik ik op van een hevig aanzwellend geluid achter mij.  Ik kan nog net wegspringen voor de enorme vrachtwagen met laadbak en takel die me rakelings voorbij raast.

De onbezonnen chauffeur kan amper het gat ontwijken. Tot mijn stomme verbazing zie ik hoe de vrachtwagen abrupt afremt en met knarsende remmen tot stilstand komt. De versnellingsbak kraakt en het gevaarte rijdt achteruit tot pal aan de rand van de put. Uit de cabine van het monstertuig springen twee duistere gedaanten en stellen de takel in werking.  Zij laden warempel het gat op de laadbak en stuiven ervan door met hun bizarre vracht. Op de een of andere manier lucht dit voorval me op.  Stel je voor dat ik in het zwarte gat was gevallen! Minder bedrukt, keer ik mijmerend huiswaarts.

De dag nadien lees ik in de krant over het ongeval in mijn buurt:  een abnormaal zware vrachtwagen met laadbak en takel is in een gat gereden. Twee niet identificeerbare individuen werden levenloos teruggevonden in de stuurcabine. Zou het om dezelfde vrachtwagen gaan die voorbij stormde en me bijna van de weg maaide? Ik besef dat ik mogelijk de enige was die zag hoe het gat werd getakeld en bedenk dat de twee figuren door hun roekeloze rijden hoogstwaarschijnlijk hun lading verloren en toen ze dit merkten bij het bruusk achteruitrijden in het gat terecht zijn gekomen.

Ik zoek naar de gazet van gisteren en lees iets aandachtiger  het bericht over Chandra, de Amerikaanse supertelescoop. Dan zoek ik online naar de berichtgeving over het fameuze verkeersongeval. In geen van de artikels wordt enig verband gelegd met het zwarte gat dat uit de ruimte werd weg geknikkerd, maar  ik weet wel beter. Het voorval op zich, ook al gaat het om een ongeluk, stemt mij niet echt treurig want opgelucht stel ik vast dat mijn angst voor het writers’ block volledig is verdwenen . Prompt ga ik aan de slag.  Op internet vind ik zowaar een gratis stockafbeelding van een zwart gat.  Onder de kop Zwart gat weg geknikkerd, stuur ik een beklijvende column met  foto naar de  onvolprezen nieuwssite.  Onderaan vermeld ik mijn emailadres.

De volgende morgen vind ik een raar bericht in mijn mailbox en twijfel  om het te openen.  Dit is geen bekende afzender en toch werd het niet tegengehouden door mijn hoogst performant antivirusprogramma. Het adres van de afzender luidt :  forbidlongid.deephole@brunswick.hr . Een zoekopdracht met het adres geeft geen resultaat.  Mijn nieuwsgierigheid haalt de bovenhand.  Ik open en lees  de korte mail: Budite hrabri otvoriti privitak. Ik kopieer  de tekst en geef hem in als vertaalopdracht. Het blijkt een zin te zijn in het Kroatisch die betekent:  Wees moedig en open de bijlage. Ik besluit te wachten want er staan te veel belangrijke zaken op mijn computer.  Op een externe schijf kopieer ik de gegevens van mijn harde schijf. Dat kan even duren.

Frisse lucht heb ik nodig en ga naar buiten. Alsof ik telegeleid word,  stap ik naar de plaats waar ik het gat zag.  Er is niets meer te bespeuren.  Of toch?  Het is amper zichtbaar maar een  dun zwartgeblakerd spoor beschrijft een cirkel: de omtrek van het gat? In de berichtgeving over het ongeluk  waren totaal geen vragen gerezen bij het feit dat er plots een groot gat was ontstaan. 

Terug voor mijn computer wil ik  eerst de geheimzinnige bijlage bekijken. De reservekopij  is klaar. Zonder  dralen open ik de mail en klik op de bijlage. Meteen licht een blauw scherm op met de melding: U heeft opdracht gegeven om alle gegevens van uw computer te verwijderen – druk op de startknop om verder te gaan – druk op de stopknop om uw mening te herzien. Niettegenstaande mijn reservekopie druk ik toch op de stopknop.  Nu kleurt het scherm rood en meldt:  Gelukkig was u wijs genoeg om uw ondoordachte beslissing ongedaan te maken.  Weest gerust. Er is niets gewist maar wij hebben nu wel even de controle van uw computer overgenomen.  U hoort nog van ons. Tot later!

 Het rode scherm verdwijnt en de computer werkt ogenschijnlijk weer normaal. Mijn mailprogramma staat nog open en zonder dat ik zelf iets doe, licht in mijn in-box de laatste mail met de bijlage op en verdwijnt. Ik wil meteen  aan de slag gaan om een en ander op te zoeken, maar bedenk me. Indien mijn computer gehackt is, kan ik hem beter voorlopig niet gebruiken. Met de reservekopie stap ik resoluut naar de stadsbibliotheek waar gelukkig een computer vrij is. 

Brunswick is  de bedrijfsnaam van een wereldwijd  adviesbedrijf gespecialiseerd in communicatie en crisissituaties. De landcode .hr  is wel degelijk die van Hrvatska of Kroatië.  Als ik Kroatië opzoek, stuit ik op een artikel van enkele jaren geleden onder de titel:  In Kroatië breekt men zich het hoofd over 28 perfect gevormde cirkels die voor de kust verschenen. De cirkels hebben een diameter van 50 meter en bevinden zich op 300 m van elkaar. Na ernstig onderzoek kan men er nog steeds  geen logische verklaring  voor vinden. Er gaan steeds meer stemmen op die beweren dat het niet alleen aardbewoners zijn die genieten van de mooie Kroatische kusten. Dit laatste zinnetje doet me twijfelen. Dit ruikt verdacht naar een promotiecampagne voor de inderdaad prachtige kusten van Kroatië. Wil men hiermee toeristen lokken? De foto die bij het artikel staat, toont een prachtig wit strand en een groot aantal cirkels die net onder het azuurblauwe water zichtbaar zijn. Ik blijf nuchter, tegenwoordig is met fotoshopping veel mogelijk. Het artikel blijkt één van de vele te zijn die verschenen op een nieuwssite over Ufowaarnemingen. Dus toch?

Bij mijn terugkeer loopt een nieuw bericht binnen. Het is opgesteld in een vreemde taal maar na elke zin staat er een gebrekkige computervertaling:  Na doorzoeking van uw computer wij hebben niet gevonden informatie dat is gevaarlijk voor ons. Wij denken wij kunnen vertrouwen u. Wij willen te ontmoeten u.  Kom naar de Grote Park op volgende woensdagnacht om 23:00. Zien u.

Ik ging mijn computer volledig  opnieuw installeren, maar laat dit voorlopig zo. Op een stadsplannetje zoek ik de ligging op van het Grote Park. Ik ken het van naam maar herinner me niet er ooit geweest te zijn. Alweer haalt mijn nieuwsgierigheid de bovenhand en op woensdag sta ik om 22:46 voor de ingang van het park. Buiten een late jogger en iemand die de hond uitlaat, ligt alles er verlaten bij. Ik stap over een aardeweg in de richting van een grote kiosk die een tweehonderdtal  meter verwijderd ligt. Plots duiken vanuit het struikgewas twee gedaanten op. Ze dragen lange donkere overjassen en hebben een zwarte kap over het hoofd.  In het donker kan ik geen gezichten onderscheiden. De twee nemen me ieder bij een arm en voeren me verder in de richting van de kiosk.  „Stil zijn en volgen“, zegt een van de gedaanten.  Het klinkt als een robotstem .

Voor de kiosk is een ruim grasplein. Alleen op de wandelwegen van het park  en aan de trap van de kiosk is er verlichting. Ik zie dan ook amper dat we bij een groot zwart gat in het grasveld  zijn aanbeland.  Aan de rand van het gat leidt een smalle wenteltrap naar beneden.
 „Na u“, zegt de computerstem en de beide gedaanten strekken respectievelijk de linker en rechterarm uitnodigend naar voren.

Langzaam ga ik naar beneden, bij elke stap licht de volgende trede op. Ik kijk achterom en zie dat ook de twee gedaanten  de trap afdalen.  Net als ik met het hoofd volledig onder de rand van het gat verdwijn, kijk ik nog even op naar de kiosk en vraag me af of dit wel de juiste beslissing was...?

Verscholen achter de kiosk heeft de man met zijn zwarte labrador het hele toneel gadegeslagen. Het dier draagt een muilkorf en kan dus niet blaffen. Hij verlaat behoedzaam zijn schuilplaats om te zien waar de drie gedaantes gebleven zijn. Dan is het of een tweede kiosk als een wervelende vuurbol uit de grond opstijgt, met razende vaart de ruimte invliegt en uit het zicht verdwijnt. Hij kijkt verbouwereerd naar zijn hond maar het beestje blijf totaal onbewogen. Zou hij dit dromen?

Hij besluit hierover te zwijgen en gebaart naar de hond door met de rechterhand voor de mond te doen of hij die afsluit. De kans is groot dat ze hem anders weer gek verklaren zoals die keer toen hij overal had rondgebazuind dat hij een grote vrachtwagen achterwaarts in een enorm zwart gat had zien tuimelen.