Zwanenzang

Eigenlijk ga ik in het weekend liever niet het centrum in. Maar vandaag, verleid door het vooruitzicht van een boekenwinkel en een voorzichtig lentezonnetje, slof ik richting een terras en nestel ik me in de behaaglijke warmte van een terraswarmer. Of ik een dekentje wil, vraagt de opgewekte serveerster. Nu ja, graag, en een koffie. Terwijl ze zich weg haast begin ik in het zojuist buitgemaakte schrijfwerk, al moet ik al snel concluderen dat mijn vakgenoot, naast een begaafd wetenschapper, helaas nog steeds een erbarmelijk schrijver is.

Achter mij klinkt ondertussen druk gekwetter. Twee vogeltjes zijn neergefladderd aan een tafeltje. Ze zijn van een hier veelvoorkomend soort: met luide lokroepen, uitgebreide paringsrituelen en een onverzadigbare dorst is hun natuurlijke habitat de verschillende sociëteiten en kroegjes die deze stad rijk is. Over de nuances van deze soort kan een proefschrift geschreven worden. Waar de mannelijke soort zich kenmerkt door zijn lange poten en een strak achterover gelakte verenkleed, onderscheidt de vrouwelijke variant zich met halflange blonde pluimen en een overdaad aan gouden ornament. De gedeelde noemer is dan weer hun gefluit, wat eeuwig schor door de steegjes en collegezalen klinkt. Zo ook nu achter mij.

‘Meid, ik heb hier eigenlijk geen tijd voor.’ Het geknisper van een aansteker. ‘Ik moet nog zo-veel doen.’ ‘Kom op, ééntje kan wel.’ ‘Of twee.’ Een hees gegiechel. Ik glimlach vaag en richt mijn aandacht weer op de pagina voor me, tot deze opnieuw getrokken wordt door een van de vogels. ‘Professor Buikhuis?’ Ik wil me omdraaien, maar hou mezelf tegen als ik haar volgende woorden hoor. ‘Doet die weer scripties dit jaar?’ ‘Blijkbaar.’ tjirpt de andere vogel. ‘En moet je morgen al?’ ‘Ja…’ Het antwoord heeft een ietwat droevige ondertoon. ‘Maar je ging toch naar Hugo? Jullie gaan nu juist zo goed!' Het gefluit van de eerste vogel klinkt nog scheller dan het al was. De woorden die uit haar snavel volgen vormen een dolksteek in het hart van elke academicus, inclusief dat van mij. ‘Laat Chat gewoon wat schrijven. Dan ga je aan de slag met wat hij als commentaar terugstuurt.' Tot overmaat van ramp piept de andere vogel instemmend.

Ik frons. Een gevoel van frustratie borrelt. Duizend dingen trekken aan mij, stuk voor stuk nuttiger dan het doorwaden van de gegenereerde drek die ongetwijfeld later vandaag in mijn inbox ploft. Ik kan me omdraaien, recht in hun verschrikte kraaloogjes kijken en op hoge toon te eisen dat men goed voorbereid op komt dagen. De twee kuikens herinneren aan hun plicht als student, als wetenschapper, als mens.

Ik zucht en leun achterover. De frustratie zakt even snel als dat hij opkwam. Ik zou immers voorbijgaan aan een realiteit waarvan ik nu, zo dicht bij het emeritaat, vurig wens dat ik er zelf meer gebruik van had gemaakt.

Dat velen die binnen deze universiteit rondvliegen zich meer bezighouden met student zijn, en niet zozeer met studeren.

Bedachtzaam neem ik een slok van mijn koffie en kijk uit over de gracht. Wie ben ik om een vogel in haar vlucht te onderbreken?