Supergaaf

Loek loopt een paar keer om de auto heen, zijn vingers volgen de glooiende lijnen van het plaatwerk. Een Simca 1000 Rallye 2 uit 1974. Hij zakt op zijn knieën en bekijkt de onderkant. Zijn handen wrikken aan de wielen om te checken op speling. Hij werpt een kritische blik in het motorcompartiment onder de achterklep en voelt aan verschillende onderdelen.
'Mooi ding, zeker gezien zijn bouwjaar,' zegt hij.
'Jazeker,’ antwoord ik, 'wat een mazzel dat we hier tegenaan zijn gelopen. We zijn de eersten en volgens mij is er verder geen belangstelling. Wat mij betreft nemen we hem, de vraagprijs lijkt me redelijk. Het is toch een best karretje?’
Hij knikt. 'Echt supergaaf, man! Hier kunnen we wel wat mee.'

Inmiddels zijn we een paar maanden verder. De auto is helemaal uit elkaar geweest, er zijn onderdelen vervangen en de motor is opgevoerd. Roestplekken zijn behandeld, hij is helemaal overgespoten in de originele oranje kleur met de typerende zwarte dubbele strepen dwars over de achterkant. De kuipstoelen zijn opnieuw bekleed met zwart leer.
Ik start de motor voor de eerste testrit. De sportuitlaat stoot een rauw gebrul uit. Loek en ik doen het geluid na en geven elkaar een high-five.
‘Heerlijk geluid, man. Echt supergaaf!’
We rijden het dorp uit, de provinciale weg op. Onze Simca heeft een fantastische wegligging, gaat door bochten als een mes door de boter. De acceleratie is top.
Voor een verkeerslicht wachten we tot het groen wordt. Naast ons komt een Audi staan, de bestuurder kijkt naar ons en laat zijn motor loeien.
Ik stoot Loek aan, wijs naar de Audi en geef een dot gas.
Het rode licht dooft en wij spurten als eerste weg.
‘Yes! Yes!’ roep ik tegen Loek. ‘Machtig mooi, man, die Audi wordt steeds kleiner in de achteruitkijkspiegel! Supergaaf!’