Spoken uit het verleden

De telefoon gaat. Half slapend pak ik mijn mobiel, maar die is het niet. Ik strompel het bed uit naar de werkkamer. Nu ben ik wakker. Wie heeft het nummer van mijn vaste lijn nog?
‘Hallo?’
‘Spreek ik met Angus?’
‘Met wie?’
‘Ik hoor het aan je stem. Mooi.’
‘Ik ken geen Angus.’
‘Heel geestig. Luister, dat wijffie van jou, die weet vast niet wat je vroeger allemaal uitgespookt hebt.’
‘Hoor eens, ik weet niet wie je denkt dat…’
‘Bek houden! Luister, over precies twintig minuten ontmoeten wij elkaar op de parkeerplaats van de obs De Hoge Raven. Begrepen?’
Ik denk even na. ‘Akkoord.’
‘Ik wist wel dat je verstandig zou worden.’
Er wordt opgelegd.
Het huis is stil, alleen een plank kraakt onder mijn gewicht als ik terugloop naar de slaapkamer. Marleen ligt te slapen. Niemand bedreigt zijn vrouw. Het heeft teveel gekost om hier een nieuw leven op te bouwen. Natuurlijk weet ze ervan. Maar het verleden moet het verleden blijven.
Ik laat me vallen in de leren stoel achter mijn bureau. Teken een kruisje in het stof van het werkblad. Ik trek het bovenste laatje open en pak de visitekaartjeshouder. Ik zoek even tussen de kaartjes en vind dan degene die ik zoek. Ik kies het nummer. Er wordt opgenomen. Hij is wakker. Ik had ook niet anders verwacht.
‘Ik heb iets voor je. Parkeerplaats De Hoge Raven. Over… achttien minuten.’
Ik ga weer liggen. Als ik een ding nog steeds kan, is het slapen wanneer ik dat wil. Dat wat je in dienst leert, vergeet je niet meer. Als de telefoon gaat ben ik klaarwakker. Twintig minuten geslapen. Een powernap.
Voor de derde keer deze nacht betreed ik de werkkamer. Ik neem de hoorn op.
‘Voor elkaar.’
Ik maak een instemmend geluid en leg op. Zeer betrouwbaar, die Angus. Terug in bed roert mijn vrouw zich even. Ze slaapt ook overal doorheen. ‘Niets aan de hand,’ mompel ik. ‘Ga maar rustig slapen.’