Ik trek aan het vel onder mijn kin met duim en wijsvinger. Ik kan het helemaal uitrekken. Zoals je plasticfolie uit kan rekken, maar dan minder dun. Walgelijk. Zuchtend zet ik het licht van de spiegel uit. Een vlaag van opluchting als het duister mij opslokt. Mij en alles dat van mij teveel is en dat is veel. Ik stomp mijn vuist in mijn maag tegen de spasmen die van binnenuit tegen mijn huid aanduwen. Het helpt een beetje. Ik plens nog snel koud water in mijn gezicht en ga dan de trap af naar beneden.
'Heb je al gegeten?'
'Ja.'
Mijn moeder zet een bord voor mij neer en gaat tegenover me zitten. We zwijgen. Ik friemel aan het draadje aan mijn mouw. Ik weiger om haar aan te kijken.
'Heb je het koud?'
Ik haal mijn schouders op. Mijn oversized trui verbergt de helft van mijn handen, verbergt mijn lichaam.
Mijn moeder neemt een slok van haar koffie. Over de rand van haar kopje kijkt ze me indringend aan.
'Weet je zeker dat je al gegeten hebt?'
'Jaha, dat zeg ik toch net!'
Hard schuif ik mijn stoel achteruit. Het geschraap van hout op hout verbreekt de gespannen stilte die in de woonkamer hangt. Mijn moeder zucht hoorbaar en ik rol met mijn ogen.
'Ik heb lunch voor je gemaakt,' zegt ze zacht en wijst naar het pakketje op tafel.
'Dank je,' zeg ik nors en stop het pakketje in mijn rugzak. Ik weet nu al dat ik het niet ga opeten.
'Het is met sla en ... en met groente enzo,' probeert ze. 'En zonder saus. Gezond in ieder geval.'
Ik glimlach waterig en geef mijn moeder een kus op haar wang. Hoop dat ze de vieze geur in mijn adem niet ruikt.
'Wil je vanavond soep? Dat is misschien makkelijk ...'
Ze stopt met praten als ze mijn vernietigende blik ziet en slaat haar ogen neer.
'Ik bedoel ... soep is snel klaar. Makkelijk omdat je vroeg weg moet vanavond.'
'Hm,' grom ik en ik haat mezelf. Ze doet zo haar best. 'Misschien. Ik moet nu gaan, anders kom ik te laat.'
Ze knikt en geeft me nog een kus op mijn voorhoofd. Ik slinger mijn tas over mijn schouder en trek dan opgelucht de voordeur achter mij dicht.
Misschien. Waarschijnlijk niet. In ieder geval geen soep.
Log in om te reageren
Dank aan allen voor alle suggesties, opmerkingen en andere fijne feedback! Ik heb hier en daar wat geschrapt. Wellicht is het zo beter. De rest is voor de volgende ronde!
Wat ik zo sterk vind aan je verhaal is dat je ook laat doorschemeren dat de hoofdpersoon ook compassie voelt voor de moeder. De wanhoop van de moeder heb je ook heel goed weten te vangen. Ik dacht nog bij de waterige glimlach, dat kan de hoofdpersoon van zichzelf niet zien en zou alleen vanuit het p...
Sterke dialoog, maar ook een wervelwind. Ik had wel liever vanaf het begin wat meer duidelijkheid over de specifieke eetstoornis. (en ik begrijp het nog steeds niet) Dit stoort mij het gehele verhaal. In het begin denk ik dat het gaat om een oud persoon (dat vel dat uitrekt), dan denk ik dat het ...
Mooi. Vooral deze zin: "Mij en alles dat van mij teveel is en dat is veel." Hier en daar zou ik minder expliciet zijn, bv. "Ik haat het als ze zo doet. Ze weet het en ik kan er niet onderuit. Hoe graag ik het ook zo willen." Dat zou ik iets meer tussen de regels smokkelen.
Sterk! Je hebt een geloofwaardige interactie neergezet tussen een moeder en worstelende puber. De zorgen van de moeder zijn voelbaar in de woorden die ze gebruikt, zonder het direct te benoemen, en evenzo de last van de (ik neem aan, maar wil niet generaliseren) dochter. Zeer graag gelezen :)
Hi Persephone, dankjewel! Ha ja, ik heb het inderdaad als dochter bedoeld, maar het had inderdaad net zo goed een zoon kunnen zijn.
Goed verhaal tussen de regels door. Ik lees een verhaal over anorexia en niet over overgewicht. (Al ervaart de hp dat wel zo). En 'Wil je vanavond soep? Dat is misschien makkelijk ...' Daarin zie ik hoe de moeder wanhopig haar best doet niet te benoemen waar het echt om gaat.
Dank je Nel! Dat is inderdaad hoe ik het verhaal bedoeld heb. Wat leuk dat je de 'makkelijk' eruit hebt gehaald. Die was inderdaad multi-interpretabel bedoeld.
Je laat goed zien hoe overgewicht niet benoemd wordt maar wel wrijving en frustratie veroorzaakt. Ik vind het goed geschreven! Je smokkelt een beetje met "Mij en alles dat van mij teveel is en dat is veel." Daar leg je toch het probleem bijna letterlijk uit. Maar het is wel een mooie zin, dus ik zo...
Hi Edwin, haha, ach het maakt denk ik niet zoveel uit. Tekst is sowieso aan de interpretatie van de lezer onderhevig. Dat je als lezer de frustratie en wrijving eruit haalt, is voor mij het belangrijkste. Dus dank voor het compliment!
O wauw... wat een krachtig verhaal! Mooi hoe je het onuitgesprokene laat spreken. Show, don't tell - je hebt de opdracht goed ingevuld. Als ik een kleine suggestie mag doen - links en rechts zitten er toch wat verduidelijkingen in de tekst, die je zonder enig probleem eruit kan laten. Ik vind ze ni...
Hallo KingCharles, Goede geschreven. De ingehouden oordelen en de doorschemerende bezorgdheid van moeder. Ik was door de eerste alinea op het verkeerde been gezet. Dacht dat het om een ouder iemand ging. Heb te weinig kennis van of de huid van een puber met anorexia ook al zo lang en slap onder d...