Beste collega,
Tijdens de bedrijfsborrel zijn we aan de praat geraakt en na een tijdje kwamen we er denk ik pas achter dat het veel over jouw leven ging en sporadisch over dat van mij. Op een gegeven moment heb ik je over mijn thuissituatie verteld. Doorgaans poog ik werk en privé gescheiden te houden, maar de omstandigheden lieten me geen keuze. Je vroeg me of ik het moeilijk had. Comme il faut. Kan beter, zei ik. Een tijdje later kreeg ik de vraag of ik me niet eenzaam voelde, je geloofde niet dat mijn collega’s iets voor me betekenden. Ik was niet eenzaam, stemde wel in met dat over mijn collega's. Later zou ik je bedanken voor je zorgen. Maar waarom deed jij alsof jij me zo goed kende? Alsof jij beter wist hoe ik me voelde dan ikzelf. Ik besloot er iets van te zeggen. Je lachtte. En zei dat ruzie de mens nog nooit verder heeft gebracht. En ik weet niet hoe je het flikte, maar alles was weer normaal. Alsof er niets gebeurd was. Mijn vrouw is inmiddels ingetrokken bij een vriendin, mocht je het willen weten. De logeerkamer heeft haar niet kunnen bekoren.
En dan die keer dat je erop stond een dagje met me te golfen. Je kwam te laat omdat je nog met iemand stond te praten en je leek zowat iedereen te kennen die we die dag tegen het lijf liepen. En je vond het nodig met ieder van hen een praatje te maken terwijl ik er maar wat bij stond. Ik hoop dat ook jij toen al door had dat dit de laatste keer zou zijn. Ik zei dat het dieptepunt die dag was toen ik erachter kwam dat ik voor geen meter kon golfen. In realiteit kon dat golfen me niets schelen. De oppervlakkigheid, dat was het dieptepunt die dag. En de eerstvolgende keer dat ik je zie, zal ik deze woorden wel weer vergeten zijn. Daarom schrijf ik ze op. In de hoop dat ze ooit bij je zullen aanspoelen.
Met vriendelijke groet,
Shamar
Log in om te reageren
Hoi Shamar Devan, Je hebt met je brief een sterke poging gedaan om een persoon op zijn plek te zetten, wat mooi aansluit bij de opdracht. De frustratie en persoonlijke ervaringen komen goed naar voren, waardoor de lezer een duidelijk beeld krijgt van de situatie. GG
Ha Shamar, Je hebt een mooie schrijfstijl. Het contrast tussen hoe de Hp zich werkelijk voelt en wat hij daarvan laat zien aan zijn collega heb je goed verwoord. Mooie laatste zin ook.
Hoi Shamar, je HP voelt zich buitengesloten en niet serieus genomen. Dat gevoel geeft hij duidelijk terug aan de collega die hij daarvoor verantwoordelijk houdt. De uitdaging heb je wat betreft het 'je hart luchten' succesvol opgepakt, alleen mis ik een beetje venijn. Maar de ontvanger van deze brie...
Ha Shamar, er ligt een mooie zwaarte in je vertelstem. Zeer herkenbaar is de frustratie over de onduidelijke afstand ten opzichte van collega's, die je nauwkeurig en fraai hebt verbeeld. Ook die dat je ter plekke de woorden niet hebt en het achteraf haarfijn kan ventileren. Hij is flinterdun, de gre...
Hoi Shamar, herkenbaar. Die energiezuigende collega die alleen maar over zichzelf praat. Zouden we inderdaad best wel eens een e-mail aan kunnen wagen. Ik denk trouwens dat het golfen moet zijn. Vind de pun met het aanspoelen van de woorden mooi gevonden.
Hoi Shamar Devan, Wat een intrigerend verhaal! Je hebt een krachtige manier om emoties over te brengen en de lezer mee te nemen in je persoonlijke ervaringen. Het is indrukwekkend hoe je de complexiteit van menselijke relaties weet te verwoorden. Let op: "Je lachtte" moet zijn "Je lachte". Soms k...
Ik vind het een boeiend verhaal, vooral vanwege wat er niet staat. Zoals Tony al opmerkte lijkt het inderdaad alsof de schrijver dit briefje aan zichzelf schrijft. Alsof hij of zij zichzelf eraan wil herinneren dat dit niet de geschikte persoon is om verbinding mee te aan te gaan en daarmee hopelijk...