Jo

'Hallo mam. Wat zie je er mooi uit.'
Ik buig voorover en kus haar op haar wang.
'Hallo', antwoordt ze zachtjes en kijkt me vragend aan.
'Je bent naar de kapper geweest, zie ik.'
'Oh ja?' Ze zet grote ogen op en brengt een hand richting haar haren. Voorzichtig tast ze haar coupe af.
'Ach ja, natuurlijk.' Haar rechterwijsvinger rust op haar onderlip. Ze weet het niet meer.

Ik pak een stoel en schuif die vlak naast de hare. De kamer ruikt naar oude en vochtige poetslappen, maar mam ruikt naar Berkenwater en arganolie.
De geur brengt me terug naar al die zaterdagen waarop mam terugkwam van de kapper en altijd weer naar complimentjes viste.
Pap antwoordde steevast: "Zo'n schoonheid heeft geen kapper nodig". Mijn ogen worden vochtig en ik knipper een keer om de opkomende tranen tegen te houden.

'Jo vond het ook mooi.'
'Jo?'
Ik pijnig mijn geheugen maar de naam Jo heb ik nog nooit horen vallen.
'Ja, Jo. We zijn samen naar de film geweest.' Ze leunt over de armleuning naar mij toe en fluistert: 'aan niemand vertellen hè?'
'Nee, natuurlijk niet.' Ik laat ook mijn stem zakken en kijk om me heen alsof ik me wil vergewissen dat er geen ongewenste toehoorders zijn.
Wie denkt ze dat ik ben, vraag ik me af. Tante Ingeborg? Of een van haar vriendinnen? Elvie misschien? Die twee deelden alles met elkaar.

Mam duikt nog meer in elkaar en grijpt met beide handen de mijne. Ik kijk naar de dikke blauwe aders die over de hare lopen.
'We hebben ... gedaan.'
'Wat zeg je? Wat hebben jullie gedaan?'
'Het.'
Mijn hoofd gloeit. Was er voor pap nog een ander? Ze hebben altijd beweerd dat zij elkaars eerste liefde waren.
'Hij wil met me trouwen.'
Mam wiebelt in haar stoel als een jong meisje.
'O', stamel ik en schiet overeind.
De pluche hond die op haar schoot lag, valt op de grond.
'Ach Boeffie!'
Mam buigt voorover maar krijgt het knuffelbeest net niet te pakken. Ik raap het voor haar op en geef hem aan haar. Mam drukt Boeffie tegen haar borst.
'Wie is mijn schatje?', zegt ze met getuite lippen en probeert hem daarna een stuk brood te voeren.

Het verhaal over Jo lijkt vergeten. Door mam, maar niet door mij.
'Mam, wie is Jo?'
Ze kijkt me aan alsof ik mijn verstand verloren heb.
'Je vader natuurlijk, gekkie.'