Groeven en krassen

Jacob,

Aan een aanhef met een bijvoeglijk naamwoord wil ik geen energie verspillen. Het gebruik van het woord 'geachte' of 'beste' zou een belediging zijn van alle respectabele en deugdzame mensen. Voor jouw naam devalueren ze in waarde en zijn ze voorgoed voor iedereen onbruikbaar.

Misschien zou ik aan jou überhaupt geen energie meer moeten verspillen. Maar ik wil dat je weet hoe je de levens van zuster Francis, zuster Odile en zuster Marie-Claire tot een hel gemaakt hebt. Hun gebeden worden niet verhoord. Er komt geen ruimte voor vergeving in hun hart en de bitterheid slaat diepe groeven in hun gelaat. Je zou het een Godswonder kunnen noemen dat zij nog in Hem geloven na wat jij hen, ons, hebt aangedaan. Ik ben na jouw misselijkmakende daad van mijn geloof gevallen. Als ik al bid, vraag ik in mijn gebeden niet om vergeving maar om vergelding.

Je was als een zoon voor ons. Je guitige blik, die speelse blauwe ogen. Het bleek een masker. Een masker waar gebrek aan empathie, misbruik, gewetenloosheid en gebrek aan zelfreflectie achter schuil ging. In de psychiatrie zullen ze er vast een naam voor hebben. Ik noem het crimineel.

We hadden je nooit bestuurder moeten laten worden van ClaireCare. Je wist dat het zuster Marie-Claires kindje was. En jij? Wat deed jij? Je hebt het verprutst, te grabbel gegooid. Jezelf verrijkt door ons spaargeld, onze pensioenvoorziening niet in een noodlijdend bedrijf te stoppen, maar in je eigen broekzak. De curator heb je om je vinger gewonden. Of heeft hij er ook wat aan over gehouden?

Ik verwijt mezelf mijn oogkleppen. Ik zag de foto's van je "optrekje" in Zwitserland. Die stenen hadden zuster Odile het leven kunnen redden. Ze kan de zorg die ze nodig heeft niet bekostigen. Ik hoop dat iedere voeg, ieder nagel in je huis tegen je ziel aankrast.

Maar ach, tegen wie zeg ik het? Een lafaard die na het faillissement, zonder een woord met de noorderzon is vertrokken. Een hol vat zonder weerklank, zonder geweten.

Zuster Justice.