Diamonds are forever

‘Wessel!’
De geur van eten dringt door de kieren tussen de deur en de deurpost mijn werkkamer binnen.
‘Jahaah, ik kom zo. Nog even een mail afmaken.’

Nog eentje. Ik klik op autoplay en kijk nagelbijtend naar de gekleurde diamantjes die op mijn scherm voorbij rollen. Kom op, kom op, kom op. Roze. Eentje maar. Langzaam komen de rondtollende diamantjes tot stilstand.
Fuck.
Ik spuug een nagel uit en veeg hem daarna van de tafel naar de vloer. De gouden muntjes flitsen rechtsboven uit het scherm. Mijn saldo zakt naar tien euro tachtig. Shit, bijna driehonderd euro erdoor gejaagd in een uur.

‘Wessel, kom nou!’

Ik hol de trap af, loop de keuken binnen en strijk met een vermoeid gebaar door mijn haren. ‘Sorry schat, die mail moest echt vandaag de deur nog uit.’ Ik kus Nora op haar voorhoofd. Met een korte handbeweging veegt ze de kus weg.
‘Ik dacht dat je minder ging werken,’ zegt ze korzelig en smakt de deksels van de pannen op het aanrecht.
‘Hans heeft me een mooie opdracht gegeven die ik niet kon weigeren.’
Wat voor opdracht, sukkel?, flitst er door mijn hoofd.
‘Nou, dat moet dan wel iets heel bijzonders zijn. Een paar maanden geleden had je het nog over meer tijd voor ons samen en nu maak je alleen maar overuren.’ Nora leunt achterover in haar stoel. Het mes en de vork als wapens tussen haar witte knokkels. Weet ze het? Onmogelijk! De bitcoin-rekening is mijn pakkie an.

‘Na deze opdracht ga ik echt minder werken en dan bezoeken we onze dochter in Australië.’ Ik grijns en steek de vleesvork in de runderrollade.
‘Lekker schat,’ zeg ik als ik ook het mes erin steek en het rood uit het vlees zie sijpelen. Nora, die normaal gesproken ieder compliment over haar kookkunst twee keer wil horen, doet alsof ze het niet gehoord heeft.
‘Je zou nog bitcoins verkopen en het geld op de rekening zetten. Ik wil de vlucht gaan boeken.’ Ik voel me misselijk worden.

‘Ik ben de code kwijt voor de versleuteling,’ zeg ik met trillende stem. ‘Maar ik vind hem wel weer hoor,’ haast ik me erachter te zeggen.
‘Zie je, dat krijg je als je te veel werkt. Maar goed dat ik de code ook opgeschreven heb.’
Ik voel het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.

‘Zullen we samen kijken hoe rijk we zijn? Haal jij de laptop?’