Altijd
De ober zet twee glazen wijn neer op het tafeltje naast het mijne. De glazen beslaan in de zon.
De man schuift zijn stoel dichter naar de tafel. Hij draagt een licht jasje dat hij niet uittrekt.
De vrouw veegt een pluisje van haar rok. Aan haar ringvinger zie ik een bleek strookje huid.
‘Hij heeft weer gebeld,’ zegt ze. ‘Vanmorgen vroeg. Half zeven.’
‘Wat wilde hij?’
Ik hoor niet alles wat zij antwoordt. Iets over een fiets. Een schuur. Dat die er al twee jaar niet meer staat.
Op het plein rent een kind op een duif af. Die vliegt op, landt een paar passen verder en wacht tot het kind weer dichterbij komt.
‘Dat weet hij niet meer,’ zegt de man.
‘Hij weet alles nog,’ zegt ze. ‘Behalve gisteren.’
Wat hij zegt, versta ik niet.
‘Dat de schuur leeg is,’ hoor ik haar zeggen. ‘Toen werd het stil. Alsof hij de kamer uitliep zonder de telefoon mee te nemen.’
De man kijkt naar het plein terwijl zij dat zegt.
Even later: ‘Het tehuis belde vorige week. Ze hebben nog een doos. Papieren. Wat foto’s.’
‘En?’ vraagt hij.
Ze kijkt hem nu wel aan. Even maar. ‘Ik weet niet of ik ze wil zien.’
De ober loopt langs met een dienblad vol rammelende glazen en kopjes. Ik doe alsof ik op mijn telefoon kijk.
‘Hij denkt dat ik achttien ben,’ zegt ze dan, duidelijker dan daarvoor. ‘Dat we aan de zee wonen. Dat ik elke avond op hem wacht.’ Ze glimlacht. Het is een korte, dunne glimlach. ‘Dat heb ik nooit gedaan. Hij wel.’ Ze neemt eindelijk een slok wijn. ‘Altijd.’
De man zegt niets. Hij schuift zijn glas een paar centimeter naar voren, weer terug.
‘Ga je hem zien?’ vraagt hij na een tijdje.
Ze pakt haar glas op, houdt het even vast en zet het terug.
‘Hij wacht,’ zegt ze.
Het blijft even stil. Het kind bij de fontein roert in het water.
‘Morgen misschien,’ zegt ze. ‘Als het niet regent.’
Ik kijk naar de strakblauwe hemel.
‘Ik kan wel met je meegaan,’ zegt de man.
‘Nee. Dit moet ik alleen doen.’
Hij knikt. Het kan ook een beweging zijn geweest om zijn jasje recht te trekken.
‘Volgende week weer?’ vraagt hij.
Ze draait haar glas langzaam rond over de tafel.
‘Jij wacht ook,’ zegt ze.
Hij kijkt naar het plein.
De ober vraagt of ik nog iets wil.
Log in om te reageren
Hoi Jan, met dit verhaal maak je een geweldige entree! Veel zeg je niet expliciet, maar komt luid en duidelijk over dankzij subtiele details en dat wat niet wordt gezegd. Ik ben benieuwd naar je volgende bijdragen, deze las ik graag en met veel bewondering. PS wat het woordenaantal betreft: het opg...
Hallo Jan, Je verhaal heeft alles in zich wat ik aan een kort verhaal waardeer: subtiliteit, diepgang, rake observaties. Het ritme is prettig, de dialogen sterk. De manier waarop je even de aandacht van de lezer verlegd, naar de duiven, het kind, de ober met de rammelende kopjes, werkt heel goed. Mo...
🫣
Ha Jan, Welkom op deze fijne website. Je maakt een sterke entree! Je observaties zijn nauwgezet, de dialogen messcherp: geen woord te veel, en ze roepen nieuwsgierigheid op. De wereld achter die woorden, daar kun je alleen maar vermoedens van hebben. En dat is wat een kort verhaal als dit moet doen...
Hoi Martin, Dank voor je reactie. Ik ben het met je eens: een fijne site. Over het verhaal: ik had het bij de opdracht ingevoerd, maar kreeg de melding dat het minder dan 400 woorden was. Tot twee keer toe. Het is zonder titel 402 woorden. Ik hoop dat de site uitgegroeid tot een gerenommeerd pl...
Hoi Tinus, Ik begrijp je. Het kan gemist worden. Aan de andere kant 😃: De twee mannen wachten op de toenadering van de vrouw, zoals de duif wacht op het kind. De duif en de vrouw bewaren genoeg afstand om op tijd te weg te kunnen. Is het een spel voor ze?
Het is een mooi fragmentarisch verhaal, maar ook wel moeilijk. Ik wordt niet helemaal meegenomen in de beleving van de ik-persoon. Wanneer dat iets sterker was dan had dat extra houvast kunnen geven om de conversatie van deze twee personen te begrijpen, die toch ook wel iets cryptisch is (dat heeft...
Wat een trefzeker verhaal, Jan. De afstand tussen de ik-verteller en het gesprek werkt perfect — je voelt mee maar blijft buitenstaander, net als in het echte leven wanneer je zo'n gesprek opvangt. Die zin "Jij wacht ook" raakt me. In vier woorden leg je de hele dynamiek bloot tussen deze twee mens...
Dank voor je waardering, Sonja. 🙏🏻
Hallo Ton, Dank voor je positieve reactie. Dat is altijd leuk en stimulerend. 🙏🏻