Mijn vingertoppen glijden langs het metaal. Normaal koud, nu opgewarmd in mijn broekzak. Een reeks minuscule bergen en dalen, net morsecode. Ik zag hem vanochtend in alle vroegte op de vochtige klinkers liggen. Onder me stroomde het water van de St. Lawrence river murmelend, vragend. Ik had de sleutel gedachteloos in mijn zak gestoken, en nu ging mijn hand elke paar minuten over het gladde brons. Ik had wel willen vragen of iemand hem kwijt was, maar er was nog niemand zo vroeg op straat. En ik had ook nog nooit zo´n kleine gekke sleutel gezien.
"Goedenavond monsieur Whitehead," De bewaker van het Musée des beaux-arts de Montréal begroette me even enthousiast als altijd. Ik weet nog steeds niet of dat is omdat hij me aardig vindt, of dat hij gewoon blij is dat hij naar huis mag. Ik hang mijn natte jas over de stoel en trek een vale groene stofjas aan. Ik loop het eerste rondje van de avond langs de grote galmende gangen. De schilderijen hangen als donkere rechthoeken tegen de witte muren. In het schemerlicht lijken het ramen naar onbekende werelden. Als ik klaar ben installeer ik me op de stoel, de nog vochtige jas tegen mijn rug. Mijn hand verdwijnt weer in mijn zak, en ik voel de richels van de sleutel. Vanmiddag was ik in de openbare bibliotheek. Ik had gevraagd om boeken met sloten, alleen die leken me klein genoeg. Maar ze konden me niet helpen. Ik buig me over mijn studieboek. Mattheüs vandaag. In Mattheüs 16 geeft Jezus de spreekwoordelijke sleutels van het Koninkrijk Gods aan Petrus.
"Die zullen wel wat groter zijn dan deze." Mijn stem klinkt hol en hard in de grote zaal.
Opeens klinkt er getik tegen een raam aan de overkant van de hal. Ik schrik, er is nog maar één keer eerder iemand langs geweest 's nachts. Dat was de directeur die wat administratie was vergeten. Voor de deur staat een kleine man, donkere wenkbrauwen en golvend haar.
"Pardon monsieur, ik vermoed dat u iets heeft dat van mij is." Hij heeft een vaag accent, maar ik kan niet plaatsen uit welke regio van de wereld. Oost Europa misschien? Als ik niet antwoord kijkt hij nog bozer.
"Een kleine sleutel?" Ik kijk hem vragend aan en geef geen antwoord.
"Als u goed kijkt ziet u de initialen E W staan. Ik heb hem dringend nodig."
Zwijgend haal ik hem tevoorschijn. De man grist hem uit mijn handen en mompelt alleen nog een goedenavond.
Als ik weer zit glijdt mijn hand weer in mijn zak, maar die is leeg. Vorig jaar is mijn kies getrokken en het duurde best lang voordat ik niet elke keer langs het gat ging met mijn tong. Zo voelt het nu ook een beetje. Ik sla mijn boek dicht en probeer in het schemerige licht een krant te lezen. Op de derde pagina zie ik een bekend gezicht. Het is de man met het accent. "Harry Houdini daagt God uit" staat er.
Log in om te reageren
Ha Sonnema! Wat leuk je hier weer actief te zien! (En wat naar van de onrustige thuissituatie) van roestig schrijven is weinig te merken! Ik zou net morsecode schrappen, het beeld van de minuscule bergen en dalen is al sterk genoeg van zichzelf. Mooi specifiek met die klinkers. Leuk dat de sleutel ...
Hoi Raneguel, De naam Houdini is een pseudoniem, de echte naam begint met de letters E W (kan je zelf opzoeken) En verder is het een los flard van een groter verhaal, dat heb je denk ik wel goed gezien. Ik heb zelf het begin en einde ook niet goed in beeld, maar Houdini was natuurlijk een ontsnappi...
Hoi Angus, ja dat heeft even geduurd. Ik heb in het begin één verhaal hier geplaatst, maar daarna was er door een bijzonder onrustige thuissituatie niet genoeg ruimte in mijn hoofd om te schrijven. Het is nu iets rustiger, en ik heb mezelf bijna gedwongen weer een keer mee te doen. Ik merk dat het ...
Hey Sonnema, Daar ben je dan eindelijk :-) 'Als ik weer zit glijdt mijn hand weer in mijn zak, maar die is leeg. Vorig jaar is mijn kies getrokken en het duurde best lang voordat ik niet elke keer langs het gat ging met mijn tong.' Top! Ik vraag me wel af hoe Houdini HP heeft getraceerd . Maar goe...
Leuke plotwending met die Houdini. De beschrijving van het gemis en het gevoel van die sleutel of de kies is heel treffend en sterk. Het voelt bijna als het hoofdmotief van het verhaal. Daar had je nog wat extra aan kunnen verbinden. Wat ik goed vindt is dat je de zoektocht naar waar de sleutel op ...