#15 Siddering (herzien)

Mijn grootmoeder baarde twaalf kinderen, geen enkele deed ertoe, behalve de slungel die besloot mijn vader te worden: Jozef. Pa Benjamin was al heengegaan voor ik actief herinneringen opsloeg, dus ik kende mijn echte vader van foto’s en verhalen. Oom Jozef was de volgende in lijn om mijn moeder bij te staan. Niet om voor verdere nazaten te zorgen; ik bleef enig kind. Oom had het niet zo op kinderen.

Scoliose en één meter negentig maakte van oom Jozef een soort bevroren sidderaal. Mijn moeder had blijkbaar last van visusproblemen toen ze met hem aanpapte. Aan charisma ontbrak het hem eigenlijk ook. Hoe meer ik er over nadacht, te meer ik tot de conclusie kwam dat dit gearrangeerd moest zijn. Zeker aangezien ik de klappen van zijn toenemende dronkenschap moest opvangen.

Nog een vreemd feitje: waar waren de tantes? Welk normaal mens kon alleen maar zonen baren? Welk mens besloot überhaupt negen jaar lang zwanger te zijn? Grootmoeder lag al jaren onder de zoden met vier van de twaalf zonen bovenop zich. Nee, genetisch waren we een zwak volk. Evolutionair gezien gedoemd tot uitsterven. Daarom moest oom Jozef misschien wel de familienaam redden. En daar ging het mis. Ik kreeg een steeds grotere afkeer van die naam.

Helaas rustte er een vloek op de familie. Ik keek naar beneden en zag oom Jozef in een zelfs voor hem onnatuurlijke houding liggen. Steile, Hollandse trappen waren niet geschikt voor slungels met scoliose. Zeker niet in combinatie met surrogaatzonen die laatste zetjes gaven. De druk op het stoffelijk overschot van grootmoeder zou weldra nog groter worden. Zou dat passen of moest er misschien een nieuw gat moeten worden gegraven?