
Ik kom bij kennis in een ambulance.
Mijn hoofd is ingezwachteld, een been gespalkt, een arm rust in een mitella.
Een geknakte roos ligt op mijn buik.
Langzaam komt mijn herinnering terug.
Ik schuif de ladder omhoog tot Mireilles slaapkamerraam.
Met een rode roos geklemd tussen mijn tanden klim ik naar boven, kijk naar binnen.
Zij ligt in bed, vrijt met een vrouw.
Het vensterglas trilt onder mijn gebonk.
Geschrokken schieten ze overeind.
Twee vrouwenlichamen rennen mijn kant op.
Ik sta oog in oog met vier deinende borsten.
Het raam wordt opengesmeten, de ladder wankelt.
Ik verlies mijn evenwicht.
Log in om te reageren
Ha Ton, Een zeer vermakelijk verhaal, dat beeld van die geknakte roos. Je zou nog kunnen overwegen de herinnering nog iets fragmentarischer te maken: Het omhoog schuiven van de ladder, Mireilles slaapkamerraam. Hoe ik met de rode roos in mijn tanden geklemd bijna een tree oversla. Naar binnen kijk ...
Hoi Emmy, dankjewel voor je reactie. Je overwegingen klinken aanlokkelijk om mee te stoeien, maar eerlijk gezegd was ik al blij dat ik uiteindelijk op precies 100 woorden uitkwam ... Ik laat het maar zo.
Je evenwicht verliezen... op alle niveaus. ZGG
Goed geschreven! Lekker contrast tussen de schrijnende situatie en de humorvolle beschrijving ervan.
Dankjewel, Angus. Vermoedelijk was die aanblik mede debet aan het verlies van evenwicht ... 😋
Dag Ton, wat een triest verhaal. Hij verliest alles; zijn vriendin (of is het; gewenste vriendin?), zijn gezondheid, zijn evenwicht en zeer waarschijnlijk ook zijn trots. Knap geschreven, ik las het met plezier. De groeten van Chezz
Heel grappig verhaal en hilarisch beeld. Het ambulance stuk schept een goede spanning en verwachting. Eventueel kun je de herinnering die daarop volgt in de verleden tijd plaatsen. Het is uiteraard een flashback en kan in tegenwoordige tijd, maar toch, die overgang voelde voor mij bij het lezen wa...
Hoi Tinus, dankjewel voor je reactie. Ik heb een voorkeur voor de OTT, juist omdat het actiever overkomt. Dat staccato herken ik, was ook onderdeel van mijn worsteling tijdens het schrijven. Toch hiervoor gekozen, om uit te drukken dat het gaat om flarden die terugkomen in de herinnering. Tenminste,...
Mooi verhaal!! Het ritme van het einde leest heel poëtisch. Ik heb ervan genoten!