1.234 (SOL #553)

De lamp aan het plafond wiegt heen en weer. De kamer boven ons heeft hoorbaar wél plezier. Sneu dat Bert me hier ontvangt. Op dit uitgeleefde bed, zonder satijn.

Mijn pijn schreeuwt met genepte passie. Bert kreunt een soloconcert. Hij is zo'n type dat fanatiek die enkele knop bespeelt alsof zijn ego ervan afhangt. ‘Rustig, ietsje zachter, meer naar beneden, doe alsof je een veertje bent.’

‘Nee, geloof me, dit is wat vrouwen lekker vinden.’

Rekensommen, dat helpt op zo’n moment. De achtiendemachtswortel van vierenveertig. Mijn leeftijd, zijn leeftijd…

De Clicquot was veelbelovend. Helaas koopt deze kliko meisjes als sportauto's, maar kan niet racen. Logisch dat zijn vrouw niks met hem doet.

… één punt twee drie vier.

Goh, grappig cijfer, ‘wow!’

‘Ik zei het toch meissie,’ zegt sigarettenstank me toe en zijn uitgeputte kop kijkt me aan met een vleugje eigendunk. Als ik nu mijn benen samenknijp, om zijn nek, is dit dan ten einde? Zou hij gekrenkt zijn op het bed der waarheid, als zijn ego niet past in de hel? Of trots op zijn sterfbed met maîtresse? Misschien help ik deze loser wel.

Huh?

Berts hoofd wordt rood, snakt naar adem.

Heb ik nu?

'Ananas, Ananas,' kronkelt hij over bed.

‘Ja, ik heb ananas gegeten, proef je dat?’ Hulpeloos paniekerig wijst hij naar zijn tas. Ik open het leren beest, zo’n mannentas, vreselijk overzichtelijk. Zwarte creditcard, yes, die gaat naar mijn Vuitton. Aha, Epipen. ‘Alsjeblieft,’ samen met een handkus werp ik het naar de sukkel. Ik fatsoeneer mijn jurk en vertrek met glimlach. ‘Doedoei, tot ziens.’

Deze Bertus nummer vier graast slecht tussen gras maar geeft wel goede vette melk. Ik ga een vijfde zoeken.