Overrijp

'Niet opeten, jongens,' zegt Valerie. 'Die besjes zijn nog niet rijp.' De kinderen spelen bij de struiken. 'Maar hier heb ik iets lekkers.' Ze deelt zakjes waspeen uit. 'Wat wil jij?' vraagt ze aan Thomas terwijl ze de keuken in loopt. 'Sapje, bier, wijn? Het is donderdag – bijna weekend, toch?'
'Ik wil wel wijn,' zegt hij en besluit hier nog even te blijven, in de roes van onverwachte warmte en haar nabijheid. Ze praten openhartig over hun werk en wie ze zijn en wat het met hen doet, ook om kinderen te hebben. Het is een dag van blote voeten, rode teennagels en haar jurk van lichte stof waar een windvlaag zacht aan trekt zodat hij haar bovenbeen ziet. Onder tafel raken hun voeten elkaar soms. Bij het afscheid raakt hij haar rug aan en kust ze hem zacht op de wang. Hun kinderen zijn nog te jong om het te snappen.

Hij dacht dat hij nooit meer verliefd kon worden.  Dat hij die hormonen was kwijtgeraakt. Maar drie weken later verlangt hij nog steeds als een tiener en mijdt hij Valerie overal, want natuurlijk riskeert hij zijn gezin niet voor een hartstocht. Precies dezelfde wanhoop voelde hij bovendien toen hij zijn vrouw leerde kennen. Die liefde slingert vast nog ergens rond tussen de drukte, verwijten en gewoontes. Dit is gewoon een teken dat ze hem weer eens moeten opgraven. Dit heftige gevoel voor een andere vrouw is een kans. Hij probeert het te transplanteren in hun braakliggende gemis.

De kinderen liggen op bed. Hij raakt haar eventjes aan. De daad kost hem aandacht en toewijding, een beetje als een verwaarloosd ambacht. Zo wil hij haar echter bereiken. 'Ik hou van je,' zegt hij, half om te horen hoe ze klinken, deze grote, intieme woorden die meer op hun plaats lijken als heildronk dan als bezwering.
'Ik heb je gemist,' fluistert ze.
Ze voelt het dus aan, maar hij zal zijn overspelige gevoelens niet bekennen. Ze hebben niet eens echt gezoend, hooguit geflirt. Zijn vrouw is uitgegroeid tot een volwassen mens. Dat moet hij ook zijn. Maar dit is spel, dit is hoog spel. Liefde is speels omgaan met elkaars lot. Daarom bespaart hij haar deze waarheid. De echte waarheid is dat hij kiest. Kiezen is volwassen zijn.
'Waar denk je aan?' vraagt ze.
Hij pakt bier uit de koelkast en loopt terug, opent het blikje, trekt haar tegen zich aan, draait haar gezicht opzij en giet een straaltje op haar tong. 'Aan vroeger,' zegt hij. 'Hoe lekker onverstandig we waren.'