Confrontatie
Audio recorder laden...
Het is een fietstochtje van nog geen kwartier. Vriesdroog is het, een paar graden onder nul. De kou bijt in mijn huid maar ik merk het nauwelijks. Ik heb geen idee wat ik kan verwachten, maar één ding weet ik wel: ik heb niets te verliezen.
Voor de eerste keer in mijn leven bel ik aan bij de voordeur. Alle andere keren, ontelbaar vaak, heb ik de achterdeur gebruikt. Stef doet open. 'Kom binnen.' Hij hangt mijn jas op. 'Martha weet dat je er bent, ze blijft boven.'
We gaan zitten in de woonkamer en kijken elkaar aan.
Nu of nooit.
'Stef, ik snap wel dat je woensdag in de kliniek alles ontkende. Maar ik kan er niet tegen. Jij weet dat er dingen zijn gebeurd tussen ons, dat dat fout was en niet aan mij lag.'
Stef staart mij aan. 'Wat had je dan gedacht. Jij belt mij op, vraagt mij naar die kliniek te komen zonder te zeggen waarom. Je kunt toch niet verwachten dat ik over dat soort dingen praat waar vreemden bij zijn?'
Hij ontkent het niet, flitst door mij heen. 'Die vreemde is mijn psychiater. Het gaat niet om anderen, maar om mij. Jij en ik weten dat het waar is. Ik heb het nodig dat je het erkent.'
Stef blijft stil. Ik ook. Mijn moed ebt weg. Hoe naïef ben ik om te denken dat hij het nu wel zal toegeven.
'Oké,' zucht hij. 'Oké. Je overviel mij ermee, afgelopen woensdag.' Hij haalt diep adem. 'Die dingen hadden niet mogen gebeuren. Het lag niet aan jou maar aan mij. Ik stond onder spanning. Martha in het ziekenhuis. Ik had gedronken. Het was stom van mij. Heel stom.'
Ik geloof mijn oren niet. Hij geeft het toe, erkent zijn schuld, pleit mij vrij. De opluchting golft door mij heen. 'Maar waarom? Je bent getrouwd.'
'Ik ben gelukkig met Martha. Het was… het gebeurde gewoon. Tussen jou en mij. We hadden een speciale band.'
'Snap je hoe moeilijk dat voor mij geweest is? Ik dacht dat het aan mij lag…'
'Martin, stop. Het ligt niet aan jou, het ligt aan mij. Ik was fout.'
Volledige erkenning, vrijspraak, alle ballast overboord. Dit is zoveel meer dan ik heb durven hopen. We praten verder. Het wordt zowaar gezellig, een beetje als vanouds. Hier bij Stef, in dit huis, heb ik mij zo vaak zo goed gevoeld. Nu de ban gebroken is, spoelt het verlangen naar de vertrouwdheid van toen door mij heen, ook al besef ik dat dat voorgoed verleden tijd is.
Bij het weggaan pakt hij mijn arm. 'Eén ding, Martin,' zegt hij zacht, 'dit is tussen jou en mij. Als iemand anders mij ernaar vraagt, moet ik ontkennen. Ik kan het Martha niet aandoen.' Dat snap ik. Ik ben allang blij.
Nog wel.
Reacties (21)
Log in om te reageren
E
Het begin maakt nieuwsgierig. Sterk dat verlangen dat terugkeert maar wat voorgoed verleden tijd is. Ik las het graag.
C
Ha Martin, leuk om een stuk(je) uit Boreling zo te lezen te krijgen! Indrukwekkend. Kippenvel tijdens het lezen. ZGG.
T
Hoi Martin, indrukwekkend en prachtig verhaal. Ik las het twee keer, voordat het tot mij doordrong. Dat ligt niet aan jou, dat ligt aan mij ... 😉 In het begin wek je mijn nieuwsgierigheid met wat je HP kon verwachten, ik wilde het ook weten! Het aanbellen bij de voordeur en het vroeger gebruiken va...
E
Mooi indringend geschreven. Doordat het een los hoofdstuk uit je boek is missen we natuurlijk wel wat context. Maar dat maakt het ook weer was raadselachtiger, wat eigenlijk ook juist heel goed werkt. Dat Martha boven blijft is opvallend, en een van de puzzels. Ik gok dat ze half weet wat er gebeurt...
T
Hoi Martin, Je verhaal voldoet uitstekend aan de schrijfuitdaging. Je hebt de terugkeer naar een bekende plek en persoon treffend beschreven, met een focus op de verandering in jezelf en de dynamiek met Stef. Dit zorgt voor een aangrijpende en persoonlijke confrontatie. Let op: "De woonkamer klin...
G
Dag Martin. In deze zin: ' We gaan zitten in de woonkamer klinkt en kijken elkaar aan.' vermoed ik dat klinkt er niet thuis hoort, tenzij er andere woorden vergeten zijn? Daarnaast is het wat zoeken wie wanneer aan het woord is maar uiteindelijk valt alles in de plooi. De hechte vriendschapsband tus...
De uitdaging vroeg om een open einde, maar als kort verhaal mist het voor mij toch wel net wat houvast. Het is wat dat betreft boeiend om het zo lekker geschreven te zien. Er is niks storends aan de tekst die goed leest. Er is spanning in een strakke boog en er is emotie bij het los schieten van de...
Je bent een kritisch lezer ;-). Heel goed! Inderdaad, wat in het boek stap voor stap opgebouwd is tot het punt van Confrontatie, kan hooguit reflecteren in zo'n kort stukje. Maar geloof mij (en de vele lezers die op het boek hebben gereageerd): als je het hele verhaal leest is er niks cliché aan...
Je zou eventueel het veld voor 'inhoudswaarachuwing' kunnen misbruiken voor de 'toelichting van de auteur'. Dan weet de lezer al van te voren dat het geen (volledig) verhaal is maar een scene/hoofdstuk. Dat het verborgen is onder een spoiler allert is niet echt noodzakelijk.