Op de reünie sta je bij de tafel met koffie en thee.
Je haar is dun. Je jasje lijkt te groot.
‘Weet je nog,’ zeg je, ‘dat versje?’
Ik denk even na.
Blauwe inkt. Hoekige letters.
Je lacht. Eén kant van je mond doet niet mee.
We praten over oud-klasgenoten. Wie gescheiden is. Wie verhuisd.
Iemand roept je naam.
Bij het weggaan leg je je hand op mijn arm.
‘Zestig jaar,’ zeg je.
Ik zeg dat het snel is gegaan.
Je knikt.
In november ligt er een kaart tussen de reclame.
Ik leg hem ongeopend op het aanrecht.
Log in om te reageren
Hoi Edwin, Dank voor je reactie. Het versje. Ja, daar gaat het om. In het poëziealbum tussen de versjes van al die andere klasgenootjes. Of een stukje papier, na schooltijd snel toegestopt. Of ongezien in haar jaszak gedaan toen je even mocht gaan plassen van de juf of meester. Wat voel jij als ...
Wat voel ik? Ik herken de schoolreünie uit de praktijk, ik heb ze zelf ook. Weemoed naar een mooie tijd. Een beetje voelen alsof je allemaal weer tiener bent, maar ook heel goed weten dat dat niet zo is. A la recherche du temps perdu, om het maar duur te zeggen. Dat is inmiddels natuurlijk een comb...
'Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij.' 😢